Veerle is wanhopig op zoek naar stralingsarme plek – en ze is niet alleen
Op 8 december verscheen een artikel in de Gazet van Antwerpen over Veerle, die wanhopig op zoek is naar een stralingsarme plek. Het artikel, geschreven door Kristin Matthyssen, kwam er naar aanleiding van een oproep op een lokale Ge zijt van Zoersel-Facebookpagina: “Een bezorgde inwoonster zocht een plek waar Veerle, die veel last heeft van stralingen, kan verblijven. De vrouw had Veerle ontmoet in de Halse bossen. Veerle had in Oelegem een plek gevonden waar het leefbaar was voor haar om te koken, te douchen en te slapen, maar moest overdag en ‘s nachts nog geregeld in haar auto in het bos gaan staan, om te rusten.”
Het artikel geeft een goed beeld van de vele problemen waar iemand die lijdt aan elektrohypersensitiviteit mee te maken krijgt. We geven enkele fragmenten uit het artikel. Het is nog te raadplegen op de website van de Gazet van Antwerpen via deze link: https://www.gva.be/regio/antwerpen/regio-antwerpen/ranst/veerle-is-wanhopig-op-zoek-naar-stralingsarme-plek-zelfs-zonnepanelen-op-dak-maken-mij-ziek/108584372.html
Elke noodzakelijke activiteit buitenshuis levert zware symptomen op, tijdens de activiteit, of tot dagen erna.
““Ik ben op dit moment zo verzwakt, dat ik een netwerk nodig heb om op te kunnen steunen”, vertelt ze. “Ik kan niet zomaar boodschappen doen, naar de tandarts of naar de autokeuring rijden. Het voelt alsof alle energie uit me getrokken wordt. In Oelegem heb ik een paar meelevende mensen gevonden, die me helpen. Ik kan getuigen dat er echt nog goeie mensen bestaan. Misschien kan ik later in mijn eentje naar een plaats afreizen waar weinig stralingen zijn, maar op dit moment is dit onmogelijk.”
Een veilige thuis vinden is bijzonder moeilijk.
“Veerle mag voorlopig verblijven bij een lotgenote, die in lichtere mate aan EHS lijdt. Ze zit boven in een kamer in een soort kooi onder een klamboe van metaalhoudend gaas, een stof die de stralingen wat tegenhoudt, ontwikkeld door een man met kennis van EHS.” “Onbeschermd in een kamer krijgt ze snel last van draaierigheid, hoofdpijn, oorsuizingen en andere klachten. “Spijtig genoeg denken veel artsen nog dat EHS iets is dat ‘tussen de oren’ zit. Bewustmaking is heel belangrijk.”
Hierbij verwijst Veerle naar de uitzending van Factcheckers van 1 mei 2024 en van Reizen Waes – de bucketlist – De Appalachen van 5 oktober 2025. Er zijn ook meerdere boeken met ervaringsverhalen in het Nederlands, deze zijn een steun en hulp voor wie aan EHS lijdt. Maar ook voor de mensen in hun omgeving, om te begrijpen dat dit niet ‘tussen de oren zit’.
Een eigen plek.
“Zo’n tweeënhalf jaar huurde Veerle links en rechts, altijd gericht op plaatsen met zo weinig mogelijk straling. “Soms zat er dan toch ergens een verborgen mast. Ik ben er veel geld mee verspeeld en botste op ongeloof.”” En ““De luxe die andere mensen zo gewoon zijn, heb ik niet meer. Ik ben dankbaar dat ik hier tijdelijk kan inwonen, maar ik zou zo graag een eigen plek hebben.” Veerle hoopt met haar getuigenis voor bewustmaking te zorgen.”
Bovendien leidt EHS tot isolement.
“Mijn familie begrijpt mij niet. Ze snappen dat ik hooggevoelig ben. Maar dat ik last heb van zonnepanelen op een dak geloven ze niet.” “Het isolement vind ik het ergste. Je probeert contact te houden, maar alles verloopt tegenwoordig via de digitale weg. Neem alleen al die zoektocht naar een woonst: ook allemaal online tegenwoordig.””
We zijn tevreden dat EHS met dit artikel in de schijnwerpers wordt gezet.
Toch een bedenking. Er wordt in een kader verwezen naar het onderzoek over EHS door Sciensano, dat geen consistent verband kon aantonen tussen blootstelling aan elektromagnetische velden (EMV) en het ontstaan van symptomen.
Dit onderzoek is een zogenaamde ‘provocatiestudie’, waar mensen aan een stralingsbron worden blootgesteld en ze moeten zeggen of die aan of uit staat. Dit is een achterhaalde en ongeschikte methodologie. Mensen met EHS zijn of hebben geen ‘detector’ die onmiddellijk afgaat bij blootstelling aan elektromagnetische straling en onmiddellijk weer uitschakelt na het stopzetten van de blootstelling. Eens men bijvoorbeeld hoofdpijn heeft gekregen, zal deze niet onmiddellijk weer verdwijnen. Een studie die gebaseerd is op deze foute assumptie is dan ook gedoemd om “geen effecten” te vinden. We hebben hier in een bericht in 2022 reeds uitgebreid op gereageerd. Zie: https://vehs.be/nieuwe-studie-elektrohypersensitiviteit-ontworpen-om-geen-effecten-te-vinden/
Hoe het ook zij, ook Sciensano is het er wel mee eens dat het leed van EHS personen reëel is.
Intussen is Veerle haar zoektocht niet ten einde. En ze is niet alleen. Als je een stralingsarme plek kent, ver van zendmasten en hoogspanningsleidingen, waar iemand tijdelijk of permanent kan verblijven, laat het ons weten!